سیروان

يك از دوستان عزيز ديروز تماس تلفني گرفت و احوال پرسيد.

گفتم : خوبيم و نفسي ميآيد و ميرود و ظاهرا" ممد حيات است .

گفت : شنيدي زن عمويم سرطان دارد و دكترها جوابش كرده اند و گفته اند مگر معجزه اي صورت بگيرد و گرنه عمر زيادي نخواهد كرد ؟

گفتم : نه ، نشنيده ام ، اما كدام عمويت ؟

گفت : پسر خوب مگه من چند تا عمو دارم ؟ يك عمو كه بيشتر ندارم .

گفتم : يادم رفت ببخشيد. حالا كي سرطان گرفت ؟

گفت: سالهاست كه با سرطان دست و پنجه نرم ميكند ولي اينك به انتها رسيده است .

گفتم : خوش به حالش كه از اين دنيا زودتر خلاص ميشود .

گفت : خواهرش يعني عمه ي حقير پيغام فرستاده كه اگه زنش مرد زن ديگه اي نگيرد و آبروي ما را نبرد .

گفتم : چرا مگه تجديد فراش گناه است ؟

گفت : نه ، ولي چرا خواهرش مخالفه در جاي خودش جالب است .

گفتم : ولي مرد بعد از فوت زنش نمي تواند تنهايي زندگي كند گذران زندگي برايش سخت است .

گفت : عموي من با خانمش رابطه ي خوبي نداشت و هميشه با هم دعوا داشتند . خوب به ياد دارم سالها قبل آمده بود پيش پدرم و از زنش گله داشت مي گفت 10 روز اول ماه اخلاق خانمم مثل سگ ميشه و نميشه بهش نزديك شد 10 روز هم كه پريود ميشود 10 روز بعدش هم دوباره اخلاقش گهي ميشه پس تكليف من بدبخت چيه و كي بايد من با خانم باشم ؟

گفتم : چي بگم پس اگه زنش بميره تازه روز شادي اوست ؟

گفت : آي گفتي .