خداي تعالي چشم و گوش وي ميشود

به هر حال مولانا نشان ميدهد كه اگر شاه به خاطر هواي نفس خويش به قتل زرگر راضي ميشد ظالم و در خور سر زنش بود اما راي او به قتل زرگر از هواي نفس بر نمي خاست از تصميم بر حكم الهي ناشي ميشد كه سر آن را طبيب غيبي ميدانست و البته عام خلق نمي توانست آن را درك كند . اين كه طبيب غيبي را مولانا در اين جا با خضر مقايسه ميكند و در اوايل داستان هم اشارت و تصريح  از وي به عنوان ولي و صاحب مقام ولايت نام ميبرد نشان ميدهد كه اين طبيب در نظر شاعر مرتبه ي كسي را دارد كه به قول صوفيه به خاطر قرب نوافل ، خداي تعالي چشم و گوش وي ميشود و دست و زبان وي گرددتا هر چه وي گويد خدا گفته باشد و هر چه وي ميكند خدا كرده باشد و هيچكس را بر گفت و كرد وي اعتراض و انكار نرسد و حكايت موسي و خضر از اين معني خبر ميدهد .

 

                                                                                                 كتاب نردبان شكسته

                                                                                                 عبدالحسن زرين كوب

                                                                                                           صفحه 68

 

آخرین دفاعیات زینویف و کامنف و بوخارین و کارل رادک

زينويف در آخرين دفاع خود در دادگاه گفت كه حزب به ما اعلام خطر كرد و ياد آور شد كه راه ما به كجا منتهي خواهد گشت  . استالين در يكي ازسخنراني هاي خود خاطر نشان نمود كه اقدام معترضان در حكم تحميل اراده به حزب است ولي ما به اين اعلام خطر اعتنا نكرديم .

كامنف در آخرين دفاع خود گفت : سومين بار است كه برابر دادگاه پرولتري قرار گرفته ام دو بار زندگي را به من باز گرداندند ولي گذشت پرولتاريا نيز حدي و اندازه اي دارد . ما كار را از اين حد و اندازه گذرانديم .

وبوخارين در سومين دور محاكمات مسكو اظهار نظر مطبوعات جهان را مبني بر اينكه متهمان تحت تاثير شكنجه ، هيپنوتيسم و مواد مخدر به اعتراف وادار شده اند ، رد كرد و آن را پندارهاي بيگانگان و افسانه هاي ضد انقلابي ناميد .

و كارل رادك كه با طنز گويي هاي خود شهرت بسيار داشت در دومين دور محاكمات مسكو كوشيد تا براي بازپرسان دستگاه قضايي استالين آبرويي دست و پا كند وي در سالن دادگاه چنين گفت : دو ماه و نيم تمام بازپرس خود را آزار دادم . در دادگاه سوال شد كه آيا به هنگام بازپرسي در معرض شكنجه قرار گرفته ام ؟ بايد بگويم كه در مورد من ماجرا به گونه اي خلاف اين نظر بوده است . بازپرس مرا شكنجه نكرد بلكه من او را آزار دادم .

                                                                             كتاب تاريخ سري جنايتهاي استالين

                                                                                          صفحه85  تا87

فرخي يزدي

 شاعر انقلابي ماركسيست و روزنامه نگار آزاديخواه كه از طبقه ي محروم و زحمت كش جامعه برخاست و تا پايان عمر خود ( كه داستان درازي از مبارزه ، زندان و تحمل بد رفتاري هاست ) در دفاع از محرومان ثبات قدم نشان داد . وي بزرگترين شاعر غزل سراي اين دوره است كه غزل هاي سياسي اش در ادب فارسي بي مانند است . فرخي با اينكه تحصيلات كافي نداشت اشعارش قوي و منسجم تر از معاصران اوست . وي را در سال 1318 به دستور رضا شاه در زندان قصر با تزريق آمپول هوا كشتند . بعدها كشف شد كه حتي شكنجه و زندان نتوانسته بود او را از اعتقاداتش باز دارد .

 

                                                                  ادبيات فارسي از جامي تا روزگار ما

                                                                          شفيعي كد كني صفحه 81

اختلاف بين لوتر و اراسموس

اختلاف بين لوتر و اراسموس را مي توان چنين خلاصه كرد . لوتر با تعليم و تربيت مسيحي سر و كار داشت و مانند اراسموس به ادبيات و فلسفه ي مسيحي كاري نداشت . لوتر تبليغات چي و اهل جنگ و جدل بود در صورتي كه اراسموس فقط دانشمند و محققي بود كه سر جنگ نداشت و حتي مايل نبود كه كاري كند كه دليل بر شرارت او باشد و از اين لحاظ بايد گفت كه نسخه ي اول گوته بود . با وجودمحبت پادشاهان مصيبت هايي در آخر عمر به اراسموس رسيد كه مايه ي تيرگي روح او شد . دوست او توماس مونستر را در سال 1525 پيروان لوتر سر بريدند . دوست و ناشر آثارش ، فروبن در سال1527 از دنيا رفت . لويي برگن را در سال 1529 در پاريس مقابل آتش كباب كردند . هولدرايخ تسو نيگلي در ميدان جنگ سويس در سال 1531 كشته شد و مهمتري ضربتي كه ازمصيبت به وي رسيد اعدام دوستانش جان فيشر و توماس مور به سال 1535 در لندن بود . اراسموس در 11 ژوئيه سال 1536 در كمال نوميدي و تنهايي  از دنيا رفت ، مهرباني و تسامح شكست خورده و جنگهاي مذهبي در پايان ، دوره ي رنسانس را سياه كرده بود   

                                                                                                                                                                                                        كتاب شش بال علم

                                                                                   جرج سارتون  

                                                                                        صفحه 33

 

تاريخ سري جنايتهاي استالين

نام كتاب : تاريخ سري جنايتهاي استالين     ناشر : كتاب سرا      نويسنده : الكساندر آرلوف

مترجم : دكتر عنايت الله رضا                قيمت :125000ريال             تعداد صفحه: 502

 

در تاريخ كشور روسيه استالين موجودي منحصر به فرد است . او در زمينه ي شقاوت ، فقدان اصوليت و خدعه و نيرنگ به مراتب از ايوان مخوف ، اين بزرگترين شقي ، نابكار و خدعه گر تاريخ روسيه ، پيش تاخته و گام فراتر نهاده است . جانشينان استالين از كيش شخصيت و رفع پيامد هاي آن بسيار سخن گفتند ولي هيچگاه به صورتي شرافتمندانه به افشاي جنايات استالين و استالينيسم نپرداختند زيرا بيم داشتند از اين كه مبادا به حريم خودشان تجاوزي صورت پذيرد .آرلوف كتاب خود را با مطلبي پيرامون يكي از بزرگترين فريبكاريها و نيرنگهاي استالين يعني قتل كيروف آغاز ميكند و با دقتي وافر به شرح مي آورد . حال آنكه در اتحاد شوروي بحث پيرامون نقش جنايتكارانه ي استالين در ماجراي قتل كيروف نخست ممنوع بود . تنها خروشچف اين ممنوعيت را نقص كرد . آرلوف بخش بزرگي از كتاب خود را به جريان محاكمات مسكو اختصاص داده و با دقتي وافر آنرا موشكافي كرده است . در آن زمان گفته ميشد يا كليه ي ياران لنين به راستي طريق خيانت و جاسوسي فاشيستها را در پيش گرفته اند و يا اينكه استالين جاني و دروغگوي بزرگ تاريخ است . مدتهاست در اتحاد شوروي و خارج از آن شك و ترديد افراد بر طرف شده است . ولي با اين وصف در نظر بسياري از مردم ، انگيزه ي رفتار متهمان صورت معما به خود گرفته است . چنانچه ميدانيم آنها در آستانه ي مرگ از آخرين امكان براي برائت خويش بهره نجستند بلكه به خلاف ، به صورتي دهشتبار به خود افترا بستند . تا امروز در اتحاد شوروي بسياري بر اين عقيده بودند كه اعتراف متهمان حاصل هيپنوتييزم و داروهاي مخدر بوده است . همين اواخر در سال 1981 پيش از ترك شوروي يكي از ادباي كشور طي گفتگويي اصرار مي ورزيد و معتقد بود كه كامنف ، زينويف ، پياتاكوف ، سوكولنيكف ، كرستينسكي ، رادك ، راكوفسكي ، بوخارين ، ياگودا ، خوجايف و ديگران هرگز در دادگاه حاضر نداشتند بلكه افراد ديگري را گريم كرده بودند و جاي آنها در دادگاه حضور يافتند .