شبي دود خلق آتشي بر فروخت                            شنيدم كه بغداد نيمي بسوخت

يكي شكر گفت اندرآن خاك و دود                            كه دكان ما را گزندي نبود

جهانديده اي  گفتش    اي بلهوس                            ترا خود غم خويشتن بود و بس

پسندي  كه شهري  بسوزد به نار                             اگر چه سرايت بود بر كنار

بجز  سنگدل ، نا  كند  معده   تنگ                             چو بيند كسان بر شكم بسته سنگ

توانگرخودآن لقمه چون مي خورد                            چو بيند كه درويش خون مي خورد

 

                                                                                          بوستان سعدي  - باب اول