سیروان

حافظ ميفرمايد :

نيكي پير مغان بين ، كه چو ما بد مستان             هر چه كرديم ، به چشم كرمش زيبا بود 

يعني خداوند عفو كرد ، گذشت كرد ، رحمت ورزيد ، ناديده گرفت ، پوشاند و از گناهان چشم پوشيد و اين اخلاق پيامبران و اولياء هم بود .

 سعدي هم در اين باب خوب گفته بود :

دعاي بد نكنم بر بدان كه مسكينان                     به درد خوي بد خويشتن گرفتارند 

و شايد مولانا در ديوان شمس شيواتر از همه سروده است :

 

در دو جهان لطيف و خوش همچو امير ما كجا           ابروي او گره  نشد گر چه  كه ديد صد خطا

چشم  گشا و  رونگر  جرم  بيار  و   خو    نگر           خوي  چو آب  جو نگر  جمله  طراوت و صفا

من  ز سلام  گرم  او  آب   شدم   ز  شرم او            در  سخنان  نرم   او  آب  شوند  سنگ ها

زهر  به  پيش  او  ببر تا  كندش  به  از  شكر            قهر  به  پيش  او بنه  تا  كندش  همه  رضا